3e Raptoride

Het valt niet onder Velomobiliteiten eigenlijk een ritje met de Raptobike. Nou vooruit: Veloteiten dan maar even. Er is een zekere link en binding.

Wat meer, er vielen wat noviteiten te melden deze dag.

Een goede traditie inmiddels om de Raptobike lowracer met zijn soortgenoten uit te laten rond zijn geboorteplaats Amstelhoek.

Niet mijn eerste rit dit jaar met een open fiets overigens, die eer komt de roeifiets toe. 

Toen leek het voorjaar al begonnen. Lang geleden alweer.

Al drie jaar hou ik mijzelf voor naar de jaarlijkse Raptoride te fietsen. Elk jaar komt er weer iets tussen wat me een excuus geeft.

Met de velomobiel zou ik er mijn hand niet voor omdraaien heen en weer te fietsen om een stukkie te gaan fietsen, maar met een open fiets vind ik een 220+ tocht een aardige onderneming. Zeker onder de gegeven onzekere weersomstandigheden.

Waar is de tijd gebleven dat ik daar niet eens over nadacht maar gewoon ging? Zien wel waar het schip strand. Wie dut mien wat...Het is toch nog niet zo heel lang geleden….

Misschien met wat beter weer zou een kampeertochtje erin gezeten hebben, maar nee, ik kon mij er niet toe zetten. Er was geen drang. Best wel zorgelijk.

De avond ervoor de fiets van de muur gehaald en goed nagekeken.

Bandjes hard maken en dat was het wel.

Even een snel proefrondje. All systems Go!

Wieltje eruit en hup in de auto. Heerlijk fietsje toch.

Groter probleem was de keuze maken, wat neem ik mee voor onderweg?

De laadcapaciteit is minimaal. Welke regenbescherming kies ik? Wat moet ik aan?

Allemaal zorgen waar ik met de velomobiel nooit mee zit. Regenbescherming? Haha! Ruimte zat en zo min mogelijk aan.

Zondagochtend tijd zat om op ons gemak het traditionele uitgebreide luxe ontbijt samenstellen en te nuttigen met Marloes.

Tom en Tom wezen ons de weg zodat we zelf niet hoeven na te denken. Hoewel we heel goed in staat zijn zelf een route uit te stippelen.

Door Hilversum was de kortste en snelste route, ondanks de Cityrun die gaande was.

Ik heb het gas nergens tot het maximum ingedrukt en kon zo met gemiddeld van 1:25 toch nog 1 minuut eerder de auto in Amstelhoek dan Tom en Tom hadden berekend als ik mij wel aan de maximum snelheden had gehouden. Een beetje een sport van mij aan het worden. Zuinig rijden. Eerst met de fiets, nu ook met de auto.

Onderweg kwamen we al verschillende liggers tegen. Waaronder een niet Raptobike.

Het weerzien was aller hartelijk en de opkomst boven verwachting hoog. Slechts Sander ontbrak aan de lijst, maar dat maakte hij later op de dag weer goed.

21 mannen en 2 vrouwen waren blijmoedig gestemd ondanks de grote kans op neerslag. Die overigens niet zou vallen.

Als eerste bij binnenkomst viel mij direct wat losse carbon onderdelen op in de karakteristieke vormen van een Raptobike.

Project  van Arnold. Durfde er niet naar te vragen. Iets voor zijn eigen racerij? Of trainingsobject voor de recordjacht uit Delft?

Daarna was het zoeken naar iets wat op een tandem lijkt. Al tijdenlang gonsde het van geruchten van een Raptobike tandem.

Met het Paastreffen ving ik wat op dat er in elk geval 1 klaar zou zijn met de Raptoride.

 Arnold wees mij op een langwerpige doos met afwijkende onderdelen, waar ik al snel een middenstuk van een tandem in herkende.

De eerste indruk was al gelijk een hele goede. De lijnen zijn mooi gebleven. Het zijn twee Raptobike midiracers rug aan rug gekoppeld.

Ze zijn helaas niet meer individueel te gebruiken maar voor eeuwig met elkaar verbonden.

De bovenste brug is even zwaar als de de rest van de framepijp. Een verbindingsbuis moet de drukkrachten overbrengen naar de onderste pijp.

Goed over nagedacht.

Bij de eerste testen bleek helaas al snel dat nu duidelijk is waar de comfortabele flex in het frame vandaan komt van de solofiets.

Bij de tweede framebocht net onder het zadel. Voor de solofiets een uitstekende eigenschap die het ontbreken van de achtervering compenseert.

Doordat de Raptobikes voorwiel aandrijvers zijn blijft de strakke krachtoverbrenging in takt. Ben daar verlieft op.

Voor een tandem blijkt dit een zwak punt helaas. Daar moest het frame versterkt worden. Dit onderbreekt de fraaie lijn van de fiets wel enigszins. 

Het geheel is desondanks wel mooi licht gebleven voor een tandem. Het frame weegt slechts 8,5 kg. Afgebouwd zou hij rond de 25 kg komen.

De afgebouwde versie kwam al vrij snel aanrijden. Jos en Hankie hadden hun fiets al klaar. Volgens mij in RVS uitgevoerd. Anderen roepen Aluminium.

Ik ben helaas vergeten daar over informatie te vergaren. Ik hou het op RVS, gezien de blauwe lasnaden.

Ondanks het wennen voor Jos en Hankie aan deze fiets (ze zijn tenslotte wel zeer ervaren tandemmers) hoorde ik overwegend positieve geluiden over de rijeigenschappen.

Waarom die lichte terughoudendheid werd mij niet duidelijk.

Daar viel mijn oog plotseling op een wel heel fraai spatbordje. 

Eerste indruk, dat is meer voor het mooie dan dat het werkt. Bij nauwkeurige bestudering sloeg mijn houding om.

Tijdens de rit heb ik het verder in de gaten gehouden en ik moet zeggen het werkt wel. 

Dat wil zeggen, voor de bereider(ster). Als je er achter fiets krijg je nog steeds een straal troep over je heen maar die gaat niet naar voren in de nek van de bestuurder.

Een soort Dropstop maar dan groter en ook eleganter in mijn ogen.

Het  staat heel design op slechts een stevige poot. Trilt niet onderweg. Er zitten groeven in aan de onderkant van het spatbord die het water dwingt naar achter af te druipen.

Dat is dan gelijk zijn manko waarschijnlijk. Het werkt alleen als je het juist spatbord bij de juiste wieldiameter gebruikt. (20 of 26 inch.)

Het pootje is voor zover ik weet alleen aan de rechterkant de gebruiken. Anders werkt het profiel niet. Moet je daar dus wel over een bevestigingspunt beschikken.

Tot zover uw razende reporter met (stevige) neus voor ligfietsprimeurs.(!)

De rit….ehh…wel….De zonnestralen werden steeds zelfverzekerder. 

Een lekker chaotische groepsfoto op de stoep bij Raptobike. Niemand had interesse voor de fotograaf kennelijk. ;-)

Onder wisselende omstandigheden reden we onze rit. Dan weer zon, dan weer dichtgetrokken bewolking, redelijk wat wind soms, maar uiteindelijk werd het hand over hand steeds beter weer. Zeker na de pauze.

Het tempo was zeer gematigd en desondanks vielen er nog gaten in de groep. Aan de voorrijdster kon het niet liggen.

Mooie gelegenheid om genoegelijk met twee aan twee te rijden en wat te keuvelen. Er is altijd wel wat te keuvelen bij ligfietsers. We raken nooit uit gekeuveld.

De rit was dezelfde als vorig jaar. Maar wat mij betreft geen enkel bezwaar. Het is overal mooi daar met dat water voor mij. Scheelt Arnold weer veel tijd in voorwerk.

Het gaat om het samenzijn en samen fietsen.

De pauze plek had ik mij op verheugd. De appeltaart van vorig jaar was een culinaire traktatie. Helaas was er kennelijk een nieuwe eigenaar.

De bediening was vlot en accuraat, maar toen ik enthousiast de taart bestelde keek ze me wat onbegrepen glazig aan. Dat had een teken aan de wand moeten zijn.

Bij het arriveren van de bestellingen was mijn teleurstelling groot, gewone fabrieksappeltaart!

Ik zat wat ver weg van de eerste bestellingen en tegen de tijd dat mijn bestelling zou arriveren werden al enkele taarten weer geretourneerd. Ze waren nog bevroren!

De ijsafzetting zat aan de zijkant……

Oh, wat jammer toch horeca Nederland.

Jullie vragen erom hoor. De Viersprong (voorheen De rode Kamer) rode kaart!

De afspraak met Arnold zijn ouders was dat we even na twee uur weer terug zouden zijn. Met dit tempo gingen we het niet halen.

Arnold nam de kosten van de vertering voor zijn rekening. Dank daarvoor Arnold.

De route was nu vrij simpel. Op een gegeven moment kwamen we bij de Amstel uit en dan is het water links houden en dan kom je vanzelf weer in Amstelhoek uit.

Het tempo dreigde nu wel heel erg oncomfortabel in te zakken.

Ik zat geregeld bijna met met trappers tussen de spaken van mijn voorganger. Soms moest er een handje op de grond bijkomen voor het evenwicht te bewaren.

Diverse keren korte stops waren noodzakelijk om iedereen de gelegenheid te geven weer aan te sluiten.

Minder dan 12 km/uur hou ik niet vol. Toen de Amstel in zicht kwam en we weer stil dreigde te vallen besloot ik maar kalm aan door te fietsen.

Lekker met 20 km/uur fietste we in een genoegelijk zonnetje verder, keuvelent natuurlijk.

De fiets stond nog niet tegen het muurtje bij Raptobike of Sander kwam daar uit een auto…….

Vrijgezellenfeesje, slapers, spijker in de kop…jaja!

De zaak was open gebleven en Marloes bleek ook al weer terug van de ANWB tentenshow.

We wachtte nog even beleefd tot de andere ook gearriveerd waren en toen kregen we het sein: Aanvalluh!!!

Ik had best wel trek. Heerlijk broodjes met brie, sla, tomaat, komkommer, kaas, ham..noem maar op.

Al snel had iedereen wat klaar gemaakt en iets te drinken. We zatten gezellig kauwend met z'n allen daar. Keuvelend uiteraard.

Het tijdschema van Arnold was niet voor niks natuurlijk. Velen hadden nog een lange weg te gaan naar huis.

Opvallend veel Raptobikes hebben hun thuis gevonden in Almere overigens.

Wij namen ook afscheid van Marieke, Arnold en zijn ouders. Dank voor de ontvangst en goede zorgen, natuurlijk tot volgend jaar.