Roeifiets toertocht

Lekker fietsweer, gezellig mensen, mooie afwisselende omgeving, allemaal dezelfde fiets (behalve ik) en goede verzorging van de inwendig mens. 

Ziehier het recept voor een fietsdag die niet meer stuk kan. 

Oh, en geen lekken banden!

Over die fietsen, dat waren wel heel bijzondere fietsen. Ligfietsen met een roeibeweging aandrijving.

Nu zijn velomobielen ook bijzondere fietsen, maar daar ben ik zo aan gewend eigenlijk dat ik dat niet meer zo zie.

Roeifietsen zijn een nog zeldzamere verschijning in aantal maar zeker als concept.

Dat ze met 28 deelnemers (waarvan dus 4 op een roeifietstandem) allemaal bij elkaar kwamen in Hoog Soeren mag bijzonder genoemd worden. Jaarlijks is een nog grootschaliger bijeenkomst op de Banjaard en Neeltje Jans in Zeeland voor het EK Roeifietsen en een toertocht op zaterdag. 

De ontvangst bij Roelof en Lies was allerhartelijkst met iets te drinken en alvast wat te eten. Zij wonen op een prachtige lokatie verstopt tegen de helling van in een lieflijk dal tussen het groen. Het was simpel maar duidelijk aangegeven hoe dit stekje te vinden.

De tuin liep al snel vol. Een fris windje waaide er maar de zon won snel in kracht. Bijna allemaal bekende gezichten. Handje schudden en hallo zeggen. Zo'n klein wereldje vormt zich snel tot een grote familie. 

Roelof kwam met zijn schoolmeester bel melden voor welkom en de officiële mededelingen. Verrassing voor mede organisator Marloes dat iedereen daar in de tuin buiten in het zonnetje voor haar ging zingen. Deze roeidag viel nl samen met haar verjaardag. 
Dan kan je dag echt niet meer stuk.
De avond ervoor kwamen Alco en Esther speciaal hiervoor naar ons huis met.....een zelfgebakken zweedse Glomminge taart. Super lekker! Super leuk!

Even over 12 vertrokken wij in een 'snelle' groep en een toeristisch groep.

Al direct werd ik geconfronteerd met het eerste 'probleem'. Jacques uit Belgie was wat laat. Bartel ving hem gelijk op. Ik wist niet precies wat te doen. De groep viel bij de eerste meter al uit elkaar. Heb ik weer.

Kort overleg. Ze hadden GPS en we zouden bij Radio Kootwijk toch al even een stop maken. Moeten ze wel weten dat er iemand achter is gebleven waar ze op moeten wachten……

Aan mij de taak die boodschap over te brengen. Gelijk al volgas. Ik mocht met mijn Quest mee als achterrijder en kliko voor gereedschap, goede fietspomp, reserve materiaal en andere zooi.

Tempo! Ik zag gelijk al constant 65 km/u op de teller. Af en toe tikte ik 70 bijna aan. Beetje benauwd in de bochten…..Het was het begin, zou dat de hele dag zo gaan? Fffft.!!!

Net door Assel de klinker bult op. Krijg ik de roeiers in het vizier. Maar gelijk weer foute boel. Bij het passeren van de meute krijg ik de Duitse carbon roeitandem van Alexander in beeld naast de weg. Derk is er al bij. Een aanlopend remblokje. Er zit een hele dikke band om. De plek is niet echt veilig daar in het donkere bos en drukke weg. De reparatie kwam voor elkaar. Niks nodig.

Ik besluit door te gaan en de groep aan te houden.

Topsnelheid weer. Kuitenbijtend 30+ omhoog. Buiten adem weer omlaag. 3 wieltjes keer op keer van de grond met 60+ over de drempels. Mijn hart sloeg telkens over. Ging goed.

Het zendgebouw van Radio Kootwijk was een drukte van belang. Een verzorgingspost voor Tour de Force uit Barneveld. Kalm aan laveren en heel aankomen was het devies. 

Kon eindelijk mijn boodschap doorgeven. Taak volbracht. Rust!

We hergroepeerde weer en na een vloekende start met ophopende bukkers in de stress ging het nu verder normaal verder.

Winderige maar mooie en zonnige omgeving. Af en toe wel heel erg toeristisch besloot men spontaan af te haken van de groep. Ieder telkens met zijn eigen reden. Dat zou de hele dag weer gebeuren. Ik bleef nabij en wachtte ze geduldig op en herderde ze soms weer bij elkaar. Weinig rede voor ongerustheid. Het was een kalme tocht en de stemmig uitstekend. Dan doen we daar niet moeilijk over. Het moet wel ontspannen blijven. Ondanks de rijinstrukties van Roelof vooraf. Kwam allemaal vanzelf goed. Ik hield een oogje in het zeil maar hoefde niet in te grijpen.

Voor de korte route rijders van 61 km was men af en toe wel benieuwd bij Voorthuizen hoe ver het nog tot de pomp was. ;-)

Roeien is best inspannend, zeker met die wind. Dat vergeet ik nog wel eens.

Het laatste stukje door het bos was voor hen weer afleiding genoeg om de vermoeidheid even te vergeten. Nadat ik op Wilde Zwijnen woelsporen had gewezen langs het fietspad bleef het tempo er goed in.

Bij ons huisje in Koudhoorn, waar de pauzeplek was, aangekomen was men verrukt van de lokatie. Alle leed vergeten en laafde men zich aan alle lekkers die Marloes en onze buurvrouw Willeke hadden voorbereid. De enorme eigengebakken appeltaart zag ik tot mijn verbazing verdampen waar ik bij stond. Die viel in zeer goede aarde.

De vorige avond kwam Willeke die verse gebakken brengen. Hij werd in de blokhut gezet om af te koelen met een theedoek erover tegen uitdrogen. De blokhut vulde zich direct met een heerlijk geur. 

Ymte die bij ons overnacht moest daar in de taart lucht slapen. De volgende dag eerst maar gekeken onder de theedoek of er niet toevallig een muisje van 202 cm groot aan had zitten knabbelen. Haha!

Alle voorraden gingen schoon op. Marloes moest zelfs nog brood bijsmeren. Veelvraten! 

Tja, het is bekend dat roeien meer energie vergt dan ligfietsen en velomobiel rijden.

Enigste smetje was misschien dat onze WC-bak tergend langzaam vult met water. Dat gaf wat extra wachttijd. Excuses.

Ook het briefje aan de deur heeft geholpen. Onze kat Tommy heeft acute nier insufficiëntie. Hij heeft hem al enkele van zijn negen levens gekost, desondanks is hij toch nog 16 jaar. Als hij maar binnen blijft.  Hij lijkt geen plannen te hebben ons te verlaten. Dank voor jullie begrip en medewerking. Overigens vond onze hond Pukka jullie ook erg gezellig. Hij was erg dankbaar voor  jullie aandacht en aaien.

De tuin en ons huis werd gezellig overspoeld met ronddwalende roeiers. Erg leuk te zien dat iedereen het naar zijn zin had en de plek waardeert. Wij delen het graag. Dat zien we als een ere taak.

Ik was meer geïmponeerd door zoveel roeifietsen die overal tegen ons hek stonden. Een unieke aanblik waar ik erg gelukkig van werd.

Naar het scheen kwam iedereen met enige moeite weer in de benen. (1,5 uur pause!)

De korte route (61 km) rijders gingen achter Marloes aan. Zij volgde een stuk door het mooi gelegen en heuvelachtig Garderen. Wat stevig klimmen maar met prachtig huizen (de inbraakrijke goudkust) en adembenemende uitzichten op de mooie omgeving. Door het schitterde weer kwam die optimaal tot zijn recht.

De lange route (85 km) werd aanvankelijk door Roelof geleid. Echter in Garderen was hij even het spoor bijster. Om de hele bubs niet te hoeven keren nam ik de kop over om een rondje terug naar de route nemen. Echter daarna was het te smal en te druk om die onbedoelde koppositie weer terug te geven.

Bij de schaapskooi op de Ermelose heide ging het ook mis. Ik wilde stoppen om Roelof de gelegenheid te geven weer naar voren te komen, maar de groep bleef koprijderloos doorfietsen. Dus snelde ik mij weer naar voren. In suizende vaart gingen we over de prachtige heide. Veel aandacht hiervoor kreeg ik niet. Trage klimmers doemde op om elke onoverzichtelijk bocht. Ik kwam met Jacques rond de 40 naar beneden. Volgens mij heeft hij een VIS syndroom. Alles wat hard gaat, gaat hij achteraan en wil hij voorblijven ;-)

Ik besloot na de oversteken van de drukke weg aan de overkant te stoppen op een geschikt plek.

Het bleek niks te vroeg. Pech hield de rest van de groep op. Het wachten was niet erg op die plek met dat weer. Meer ontspanning.

Daarna verliep het vlot. Over vele heidevelden, heuveltje op heuveltje af. Een stuk kende ik niet eens. Even voor Elspeet leken we Derk en de roeitandem van Theo en Annemiek kwijt te zijn. Dit was een bewuste actie van dit stel. Ze moesten even wat eten en wilde effe lekker 'buffelen'. Dat moet met enorme snelheid zijn gegaan want de opgelopen achterstand is zeker een kwartier geweest maar ze hadden het gat al bij de Aardhuisweg weer gedicht.

Wij waren opgehouden door antieke auto's die samen met oude

Zundapp KS600

vliegtuigen op Teuge een bijeenkomst hadden. Even later werden vooral Bartel en ik een beetje…eh…opgewonden van een unieke verzameling militaire zijspannen. Meeste vooroorlogs. Bijna allen met het zijspanwiel permanent aangedreven. De woestijnrat en Grune elephant waren er in zeldzaam grote getale bijeen op 'onze' camping Harskamperdennen. 

Norton 16H (1940)

Ook een onverwacht weerzien na ruim 35 jaar met maarliefst drie Norton 16H. Een restauratie project van mij toendertijd. 

Bartel en ik vielen bijna flauw van opwinding bij het aanblik van zoveel moois bij elkaar. Vreemd, ik dacht dat ik genezen was van dit virus.

De klik was er direct. Ons werd zelfs een ijsje aangeboden door de olie, vet en stof besmeurde mannen. Ik hou van die types.

We konden ons slechts met moeite losmaken van dit wereldje. We werden verwacht in Hoog Soeren.

Daar waren de meeste al verfrist en omgekleed. Daar doe ik niet aan. Nauwelijks ingespannen vandaag. ;-P

Glaasje water en lekker kletsen. Niet eens over fietsen.

Toen kwam Lies met de maaltijd. Indrukwekkend grote pannen pasta en diverse heerlijk sauzen.

Trifle

Dat ging er best wel in. Al was mijn echte honger niet zo heel groot.

Mijn lekkere honger was onverzadigbaar. Het toetje was iets met cake en wat alcoholisch. Aardbeien Trifle heb ik mij laten vertellen. Ik heb heel onbeleefd 3x opgeschept. Het is dat we weer naar huis moesten en dat het op was, anders bleef ik het eten. Heeeeeerlijk!

Roelof bedankte iedereen. En gaf het stokje door aan Cor Zwaag, die dit evenement zal voortzetten in Anna Pallowna volgend jaar. Ook Derk bedankte de organisatoren Roelof, Lies en Marloes nog. Tot mijn verrassing was dat ook aan mij gericht. Ik heb slechts een leuke rit en dag gehad en mijn bijdrage was nihil. Gelukkig. Geen lekken banden of ander ongemak. Al was er wel wat gesleutel. Maar dat was door Derk opgevangen. Afgelopen elastiek e.d. Zelfs iemand uit Nunspeet die we onderweg hadden opgeveegd met een roeifiets werd geholpen met zijn panne. Ook was er een iemand gevallen in het losse grind bij  aankomst hoorde ik van Marloes.

Ons restte nog het afscheid. De meeste fietsen verdwenen op en in een auto. Naar huis of camping/ gehuurde bungalow dichtbij. Andere roeide net als wij gewoon naar huis. Ymte moest nog zijn weg vinden naar Winterswijk. Zijn roeiconditie was niet meer wat het geweest was vond hij. Nou…20+85+75 km was zijn dag.

Spookrijders tegen met 75 km/u....

Wij lieten ons de Apeldoornse bult afvallen. Ik dacht rustig aan te doen en liet Marloes voor. Mijn fiets bleef versnellen en ik moest steeds remmen. Dus stak ik haar voorbij. Zonder trappen behaalde ik nog 75 km/u. Met minivizier en petje op was dat een hachelijke zaak. Meer dan hard zat.

Temeer ik beneden een vriendelijk echtpaar tegen kwam naast elkaar spookrijdend mij tegemoet komend…..

De geleende stoelen konden terug naar de buren en we kletste nog wat na. Een heerlijk dag.

Een nabrander.
Mocht het lijken dat ik een scheurneus ben, dit zijn heuvel-af snelheden. Zegt niets over mijn hardrij capaciteiten. Ik was altijd al bovenkant gemiddeld, tegenwoordig nog onderkant gemiddeld qua conditie.
Ik ben gelijk met Marloes van huis vertrokken en we zijn gelijk aangekomen. ca. 24 km/uur gemiddeld.
Strava registratie van Marloes

Ik heb nog een paar foto's gemaakt, klik

120 km

Fietsvee

Wij velomobilisten of ligfietstsers worden nog al eens gezien als betweters. Dat zijn we ook natuurlijk. Daar mag je in zekere zin trots op zijn. Je onderscheid je daar mee van het traditionele fietsvee. Niet dat we altijd gelijk hebben, maar we doen in elk geval een poging te begrijpen hoe iets werkt en proberen ons aan de regels en fatsoensnormen te houden. We doen tenminste oprechte ons best. We bedoelen het goed.

Vanwaar de uiting van de ongezouten frustratie?

Een simpel ritje van Koudhoorn naar Putten en weer terug. Met elkaar, wat zal het zijn, 14 km? 

Niet eens met een ligfiets, zelfs geen velomobiel, maar een doodgewone bakfiets. Topsnelheid 20 km/uur als ik mijn best doe met de trapondersteuning. Deze keer had ik daar totaal geen zin in. Te warm, te mooi weer. Lekker door de bossen wat boodschappen doen. Dus 15-18 km/u is wat ik dan meestal ga.

Ik was wat later. Het was niet eens mijn bedoeling deze trip te maken. Al was het Woensdag marktdag. Ik bedacht dat ik nog wat onderdelen voor een maaltijd te kort kwam.

Belangrijkste rede was de aanschaf van een nieuwe printer. De oude had het na 10 jaar begeven. Niet dat ik veel te printen meer heb met al die smartfoons en tablets bij de hand. Met de aanstaande roeifietstocht a.s. zaterdag dacht ik dat het wel handig zou zijn ook te kunnen printen.

Vol goede moed ging ik op weg 'even' naar het dorp.

Al snel bleek dat meer mensen dat idee hadden opgevat. De Campings in de buurt liepen leeg leek het wel. 

Naar het OV,  met de fiets, auto en gewoon lopend. De wegen en paden waren overvol.

Niet met aantallen, maar door blokkades. 

Auto's komen zonder op of om te kijken uit uitritten van campings of parkeerplaatsen de weg op gedraaid. Dacht niet dat ik laag en over het hoofd te zien was met mijn hoge zit en groot frontaal oppervlak van de bakfiets.

Gezellig wandelweer

Wandelaars al dan niet hollend met touwtjes uit de oren liepen vandaag bij voorkeur minimaal 2 breed op het fietspad. Soms hele gezinnen, zelfs groepen met kinderen. Geen doorkomen aan. Net als automobilisten hebben ze asfaltverlatingsangst. Je stapt niet de berm in, nee je blijft rommelig op de rand van het fietspad wiebelen. Dat niet alleen, zonder overleg doet men dat aan beide zijde van het pad. Nauwelijks een opening latend tussen hen voor een gewone fiets, laat staan een bakfiets.

Als ik dan eindelijk een mogelijkheid zie hen te passeren, vinden ze het nodig plots voor mij langs nog even snel van wegzijde te wisselen……kamikaze!

Witte en grijze colonne

Andere obstakels zijn de witte en grijze colonne. Al eerder genoemd in dit blog.

Spijt me te vermelden, maar dit is het ergste soort. Zij maken zo hun eigen regels.

Onmogelijk zonder problemen te passeren. Zelfs niet met 12 km/uur.

De aanblik van een bakfiets doet vooral het vrouwelijke deel bijna van angst van de fiets vallen. Op zijn minst een hevig slingerende beweging in te zetten die, als je niet uitkijkt, in de berm eindigt.

De mannelijk helft neemt een soort verdedigende houding aan. Blokkeert de doorgang en probeert te intimideren met houding en woord. Of blijven juist stoïcijns midden op het pad fietsen. Je wacht maar. 

Dan zijn er nog de gezellige trekkende families en groepen.

Ondanks GPS, kaarten op het stuur, ANWB paddestoelen, knooppunten en gepeilde routes komen ze er niet uit.

Elke kruising is op zijn minst een rede de snelheid te minderen. Twijfelen, moeten we hier eraf? Nee?

Bij voorkeur stop je dan midden op het fietspad. Blokkeren een kruising met zijn allen bij een paddestoel is nog leuker. Zelfs de beslissing voor een pauze nemen bij een bankje in de berm is voor een deel rede een tijd te blijven dralen, staande naast de fiets, op het fietspad. Net of ze nog niet toe zijn aan de overgang van fietsen naar zitten op een bankje. De initiatiefnemer heeft zijn pakje brood al bijna aangebroken met flesje fris ernaast, terwijl de andere nog denken aan doorrijden of zo….

Dan heb je nog de mensen die zomaar hinkelend (remmen zitten er kennelijk niet op) de fiets willekeurig tot stoppen brengen. Meestal hebben ze iets nodig uit de tas, of moet er juist in.

Dat doe je breeduit, naast elkaar. "Toe Jan, help eens. Ik zal de fietsen vasthouden"

Zelfs bellen, elkaar aankijken is niet voldoende om hen aan de kant te krijgen. Degene die de fiets vasthoud kijkt je aan met een blik van: "Moet even hoor. Ik kan met 2 fietsen aan de hand ook nergens heen" 

Dat doet Jan demonstratief extra hard het vest in de fietstas proppen. Of hij hiermee wil aangeven: "Ik doe mijn best hoor" Hij kijkt je niet aan daarbij. Wil ook niet wijken als Moe een weifelachtige poging doet met 2 fietsen tegelijk iets richting berm te waggelen. Dit bespoedigd de voortgang van de handeling ook niet.

Geduld, geduld, accepteren en vriendelijk blijven kijken alsof je niet zit te ergeren. Vooral niet opjagen.

Als het nu een voorval was, OK. Maar een aaneenschakeling van dit soort situatie, gaat opvallen en wordt botweg hinderlijk en irritant.

Ik wordt constant opgescheept met het gevoel dat het mijn schuld is.

Ze hebben me niet in de gaten. Ze horen me niet. Ik ben zo breed. Ik fiets zo hard………

Wat nou?

Ik ben niet eens met mijn velomobiel, maar gewoon met een dood normale bakfiets!

Hebben we het nog niet gehad over de diverse doodleuk naast elkaar fietsende SPOOKRIJDERS die ik tegen kwam. De geparkeerde auto's op het fietspad bij het schooltje in het bos noem ik maar even niet. Ook niet de er tussendoor hollende kinderen die zonder te kijken het fietspad oprennen. Ook de bijbehorende moeders die met de armen vol beladen de afstandsbediening van de auto proberen te bedienen.

Wat nog meer?
IJs eten bij een ijscokar doe je bij voorkeur lopend midden op het fietspad. 
In volle vaart het bos uitkomen. Recht voor je uit blijven kijken. Fietspad kruisen. Razend drukke 80 km weg overvliegen. Aan de andere kant tot de ontdekking komen dat je wel heel gevaarlijk bezig bent. Vlak voor mij plotseling in de remmen knijpen en daar (wat laat)  tot stilstand komen. Sorry, je ziet ze niet he die autowegen en fietspaden? Was er niet op bedacht. (Ze zijn ook zo laag.....) Moeder staat zenuwachtig nog aan de overzijde te wachten op voorbij suizende auto's....

Het ergste is dat ik onverrichte zaken zonder printer thuis kwam.

Wil ik eens niet voor een paar Euro minder ergens anders, maar lokaal een printer aanschaffen. Heeft hij geen voorraad. "Als ik daar aan begin meneer. Dan zit ik binnen de kortste keren met een magazijn vol onverkoopbare printers. Men komt hier wel kijken maar schaft ze dan via Internet aan."

Dat ga ik nu eens niet doen.

Hij heeft beloofd dat hij vrijdag een nieuwe bestelling binnenkrijgt.

Dan heb ik weer een excuus voor een leuk fietstochtje naar het dorp.

Iemand moet die koopspiraal eens doorbreken. Laat ik daar nu eens mee beginnen. Ik gun die man ook een centje om te verdienen.

Hopelijk regent het dan en is het koud en stormachtig. 

Update: Het beloofde belletje bleef uit die vrijdag.
Dinsdag erna was ik daar in de buurt. Even aangewipt. Printer?
"Eh, even kijken....nee, niks in bestelling staan, u naam was?"
"Nee we hebben niks besteld of afgesproken hoor. Alleen als er weer iets zou binnenkomen." 
"Mmm...ik had toch echt de indruk dat u zou proberen wat voor mij te regelen.
Nee, ik weet niet eens welke printer u zou willen hebben."
"Oh, in dat geval weet ik ook niet of ik wat bij u zou willen kopen, Goedendag."

Dan is het niet zo druk op het fietspad….zal nog wel tot het najaar aanhouden dit fietsweer. Dat Wit en Grijze golf heeft zeeën van tijd en vult dat graag met fietsen.

PaardenPraat

Nu het weer beter fietsweer wordt trekt iedereen er weer op uit voor ontspanning.

Stalen ros/Paard langs de weg

Recreatiefietsers, ligfietsen, velomobielen en ook paarden.

Paarden benaderen blijft uitkijken met een VM. Gelukkig gaat het meestal wel goed.

Voor een beter begrip voor paarden in het verkeer wil ik graag wat paardenkennis kwijt en dingen toelichten.

Met de juiste kennis, enig inzicht en goede wil zijn vele van deze ontmoetingen tussen imposant warmbloed en ons stalen ros prima op te lossen.

Mijn ervaring is dat het vaak niet aan de paarden of de VM ligt, maar eerder bij de ruiter.

Een sterke beschuldiging die om nuancering vraagt.

Paarden horen verkeersmak gemaakt te zijn als er voor wordt gekozen met ze de weg op te gaan. 

Dat moet je als ruiter/eigenaar inschatten op karakter en gedrag. 

Verder helpt het samen met een ouder ervaren paard het verkeer in te gaan ter gewenning. Jonge onervaren paarden kopiëren het gedrag van dit ervaren paard. 

Ze voelen zich dan rustiger en zelfverzekerd. Een eerste goede indruk is het beste bij paarden.

Eenmaal een slechte ervaring met een velomobiel (of tractor of plastic zak in een hek), blijft altijd hangen bij een paard.

Dit kan als trigger werken bij hem met een volgende ontmoeting.

Als medeverkeersdeelnemer mag je er vanuit gaan dat zowel paard als ruiter getraind is, tenzij anders blijkt uit de situatie.

Je mag toch ook verwachten dat andere weggebruikers enige kennis van verkeersregels hebben en dat bestuurders hun voertuig beheersen?

Een paard met ruiter/menner is gewoon nog een verkeersdeelnemer en heeft hiermee ook zijn plichten en verantwoording.

Allemaal leuk en aardig maar helaas. De praktijk is weerbarstiger.

Vaak rommelt men maar wat aan heb ik de indruk. 

Veluwetrail

Noodgedwongen moet men voor een buitenrit de weg op. Er zijn niet overal mooie vrij liggende ruiterpaden zoals bij ons op de Veluwe. 

Allemaal mee te leven. Heb ik begrip voor. Met enig beleid en overleg hoeven VM-en en paarden elkaar niet te bijten.(!)

Waar ik mij soms aan stoor is het volledig aandachtloos rondrijden van ruiters/amazones. Niet kijken of opletten. Geen contact zoeken met het overige verkeer.

Soms doet men zelfs letterlijk uit de hoogte. Gelukkig is men vaak ook dankbaar als je rekening met hen houdt. Snelheid minder, evt. stoppen, kalm praten e.d.

Als ik ruiters tegenkom zie ik vaak totale desinteresse of soms juist paniek. 

Dat laatste is nog het ergste. Paarden hebben een antenne voor dat soort uitstraling van hun bereider. Dat slaat over.

Paarden zijn, zoals bekend, kuddedieren en reageren erg op signalen uit hun directe omgeving.

Afhankelijk van het ingeschatte gevaar beslissen ze zelfstandig: negeren of wegvluchten.

Tenminste, als ze geen ruiter dragen of kar achter zich aan trekken. 

Anders kan het dan aankomen op een gevecht.

Paard wil weg van deze plek, ruiter/menner wil rechtdoor zijn weg vervolgen. Conflict!

Steigeren, achteruit dribbelen, dwars op de rijrichting wordt dan de koers.

Jij staat daar vlakbij.

35 kg of 650 kg, wie zal het winnen van die 2 massa's denk je?

Is hier dan geen oplossing voor?

Jawel. Er zijn enkele keuze mogelijkheden. Ik zal langzaam naar de antwoorden toewerken..

Met in het achterhoofd dat paarden altijd dieren blijven, vluchtdieren. Met kudde instinct.

Enige basiskennis paardrijden en lichaamstaal lezen is misschien wel handig om zo'n confrontatie te beoordelen als fietser.

Vanuit het ruiterperspectief is het van belang kalm te blijven. Dat geldt overigens ook voor jou als VM-er. Paniekerig schreeuwen of druk gebaren is olie op het vuur voor een paard.

Met een lage stem, langzaam en zacht praten. De oren van het dier zijn uitstekend. Hij hoort je wel. Het gaat niet om de inhoud maar de toon waarop je het zegt.

Als je stopt en evt. uitstapt: Maak je klein bij een paniekerig paard. Wend je van hem af en kijk hem niet aan. Dat maakt hem verward. 

Zie er niet uit als een agressor. Mogelijk wordt hij rustig.

Je verstoord hiermee in elk geval niet de corrigerende hulpen van de ruiter.

Wil het paard op je afkomen in paniek. Dan moet je wel oprichten en zelfverzekerd blijven staan en hem aankijken. Hij zal terugdeinzen.

Niet naar hem toe lopen! Dat zal de ruiter niet prettig vinden…dan gaat het dier mogelijk in zijn achteruit…….met steigeren als gevolg.

Als ruiter: Blijf alert op je omgeving en schat mogelijk lastige situatie voor het paard vroegtijdig in. Handel er naar!

Uiteraard moet het paard altijd goed onder controle zijn. In bijzondere gevallen neem je de vroegtijdig teugels op en drijf hem voorwaarts met de benen,. Begrens hem met die druk tegelijk. Dat kan ook instap (bij voorkeur!) natuurlijk. Hij moet werken. De e-drive in het achterwiel moet aanslaan in fietstermen. 

Tegelijk wordt hij aan de voorkant begrenst (remmen!) door even kort lichte druk op het bit in zijn mond door de teugels. Vast-los,vast-los enz.

Dus niet strak 'in de krul' (ronde nek) aantrekken, dan gaat hij in verzet. (slaan met de staart!) Hij moet a.h.w. tegen het bit gereden worden.

Dit is iets wat elke ruiter moet beheersen en waar, als het goed is, ook intensief op getraind wordt.

Aan de teugel

Een basis vaardigheid dus.

Op deze manier is het paard bezig, en onder controle van de ruiter.

Voor ons als fietser is dat een geruststellende signaal. Als je dit herkend betekend het dat je veilig kunt passeren. Leer dit beeld dus herkennen is wat ik wil adviseren. Voor je eigen gemoedsrust. 

Bij een aanspanning (met kar) werkt dat ongeveer hetzelfde. Alleen gaat alles op afstand.

De aandrijving wordt i.p.v. met de benen met een lange zweep gedaan. Niet slaan, maar soms een tikje op de bil om het paard voorwaarts te drijven. 

Als het dier goed getraind is snapt hij dat tikje en is 1 tik of een klak met de tong voldoende op hem wakker, alert en voorwaarts te krijgen.

Met enige druk de leidsels wordt hij weer aan de voorkant tegenhouden. Onder controle van de menner dus.

Nog zoiets. Als fietser is het niet handig het touwtje (de slag) van de zweep tegen je aan te krijgen bij het passeren.

Hij wordt nl meestal aan de verkeerszijde (links) gedragen, schuin over de rug van het paard vanuit de rechter hand.

Een goede menner zal de zweep voor het fatsoen even omhoog houden, of nog beter, tegen de rechterflank van het dier leggen. 

Het paard zal van die licht druk af willen wijken, dus naar rechts buigen. Van jou afgericht dus!

Als hij wil vertrekken, doet hij dat richting berm en niet over jou heen!

Ook wel een geruststellende gedachte misschien….;-)

De praktijk is helaas anders. 

Vaak zie ik 'slappe waslijntjes'. Teugels die in een boogje losjes doorhangen naar de mond van het paard..

Ongeveer als fietsen zonder het stuur vast te houden.

Ik zie zelfs meisjes rondhobbelen, paardrijden wil ik het niet noemen, die de teugels los in de nek van het paard hebben liggen en zitten de SMS-en Whatsappen of whatever………

Sorry, maar dit soort ruiters rij ik met onverminderde vaart, bij voorkeur onder de neus van het paard door. Van voren of vanachter genaderd, dat maakt me niet uit. Het paard zal de ruiter straffen!

Een paard rijdt nooit een Ezel, maar op sommige paarden rijd nog wel eens een Ezel……..

Vergelijk het maar met iemand die zijn make-up doet of zit te scheren in een auto op de snelweg.

Ik verwacht ook van ruiters dat zij tijdig hun teugels opnemen als ik nader.

Voor hun en mijn veiligheid.

Anders heb je niks op of langs de weg te zoeken als ruiter.

Als ze mij niet (kunnen) zien dan geef ik dat ruim van te voren op een passende manier aan. Eventueel minder ik mijn snelheid om ze de gelegenheid te geven maatregelen te nemen.

Doen ze dit niet dan mag ik er vanuit gaan dat de ruiter geen gevaar in de situatie ziet en ik veilig kan passeren.

Dat doe ik kalm, maar blijf wel rollen.

Ik probeer altijd geluid te maken door rustig op lage toon te blijven praten. 'Braaf, goed zo beestje….'

Ik blijf de oren van het paard observeren. Als alleen die zich in mijn richting draaien is het OK. Hij kan niet meer schrikken en heeft mij opgemerkt. Eerder ga ik er niet langs.

Wil hij zijn hoofd of zelfs zijn hele lichaam naar mij draaien en de ruiter moet dat stevig corrigeren. Dan ben ik scherp op mijn hoede. Zeker als het hoofd van het paard omhoog gaat en met de neus in de lucht. 

ALARM!

Dan zijn de kansen voor de ruiter dat hij overwicht heeft uiterst klein aan het worden. Afhankelijk welke kant het paard op besluit te gaan, zorg ik dat ik niet in die baan zit….

Meestal kiest een vluchtdier een route van het gevaar af (jij dus) en keert om om het op een lopen te zetten. Of hij probeert het gevaar te kunnen zien. Dus draait alleen de kont van je af en wil achterwaarts.

Afhankelijk van wat de ruiter dan doet is dat ook (nog) geen probleem voor jou.

Meestal blijft het bij rommelig protest en gestamp van het paard en gemartel voor de ruiter in de berm (als die er is!) en moet je ze zo goed en zo kwaad als het gaat voorbij.

Gaat hij door dit handelen in verzet en gaat steigeren, dan is het foute boel. Weg wezen! Zo snel mogelijk.

Die komt recht op je af bij de landing. Niet om jou aan te vallen maar omdat hij onder de dwang van de ruiter uit wil komen. Die zit achter hem. Jij bent allang niet meer het gevaar voor het paard. Het is de ruiter die hem zit te pesten waar hij onderuit wil komen.

RED HET VEGE LIJF EN JE FIETS!

Bij een aanspanning kun je voorstellen dat de gevolgen nog ernstiger kunnen zijn.

Het paard is aan de achterkant begrenst door de kar. Een lichtgewicht kar of 2-wieler zou hij nog achteruit kunnen drukken. Meestal gaat deze dan uiteindelijk scharen en zit het paard opgesloten tussen de bomen of dissel. Grote paniek!

Als de menner verstandig is heeft hij een geoefende Groom (hulpje) bij zich. Die helpt de menner met aanwijzingen aan het verkeer te geven (wanneer passeren!) Maakt de menner attent op jou als fietser zodat hij maatregelen kan nemen. Indien nodig stapt de Groom op aanwijzing van de menner af en houdt het paard vast bij het hoofdstel en stelt het dier gerust. 

Wacht dat rustig af. Vraag desnoods aan die groom wat er van je verwacht wordt.

Aanspanningen hebben ook meestal oogkleppen op. Juist om hun blik voorwaarts te houden en niet afgeleid te worden wat er opzij en achter zich gebeurd.

Ze kunnen je nog steeds uitstekend horen! 

Dat zintuig vertrouwen ze ook op. De ogen geven alleen onscherpe bewegingen aan over een groot gebied rondom (tot aan hun kont!) Alleen recht vooruit zien ze scherp. En dan nog alleen ver vooruit.

Dus voor ons als fietser is het dus zaak 'het orenspel' goed in de gaten te houden en contact te zoeken door geluid te maken.

Al zegt het wit in de ogen ook iets over hun angst of grote wil iets te willen zien waar ze denken gevaar in te zien.

Het trainen met je velomobiel in een manege met paarden ben ik huiverig voor.

Ze lusten ook komkommers

Het is wel de manier om paarden voor het eerst bekend te maken met een vreemd object.

Ik keur het niet af, maar je neemt een niet geheel in te schatten risico voor schade.

Het is goed met 'paardenmensen' in contact te komen. Voor het kweken van wederzijds respect.

Dat is de enige manier om ruis te voorkomen. Je moet elkaars problemen en inzichten kennen en begrijpen. 

Waar mogelijk elkaar tegemoet komen en soms even de teugels laten vieren tegen elkaar(!) Ruimte geven helpt.

Daar is dit stukje ook voor bedoeld.

Ik vind paarden helemaal geweldig, maar mijn velomobiel in een manege bak plaatsen tussen diverse nieuwsgierig snuffelende paarden? Nou nee….

Een keer mijn Alleweder aangeboden op die manier en dat was binnen 5 seconden een 'vriendelijk' hap van de paardentanden in het aluminium…….

U zij gewaarschuwd.

Niks gefietst

Het heerst nogal in deze tijd. De bedrijf BBQ. Nooit geweten. 

De kans op een mooie lauwe zomers avond en de dreiging van maandenlange onbezette kantoorstoelen in het verschiet is het signaal een laatste informele bijeenkomst met collega's op poten te zetten.

Zo ook bij ons.

Met druk bezette agenda's is het moeizaam iedereen tegelijk bij elkaar te krijgen.

Maanden vooruit wordt de datum geprikt en voorbereidingen gemaakt.

Gezinnen worden gespleten. Ieder moet naar zijn eigen BBQ, de oppas moet naar een BBQ. De buren zijn naar een BBQ. Een organisatorische ramp

Wie thuis iets heeft geregeld blijft met het vlees zitten. Niemand heeft tijd.

Dat er geen algemeen brandalarm afgaat op zo'n avond in Nederland mag een wonder heten.

Gezien de onvastheid van het weer zijn er diverse mogelijkheden om binnen of op zijn minst overdekt te BBQ-en. Met terrasverwarmer, mega koelvitrine voor de drankjes en gas-BBQ. Want we willen niet dat geknoei met houtskool en briketten. Geeft zo'n rommel, rook en knoeiboel.

Waar ik het eigenlijk over wilde hebben is dat wij naar onze BBQ te fiets gingen.

Het was een mooie avond. Niet erg warm, maar met mooi licht. De prachtig gelegen lokatie was slechts 8 km enkele reis gaans.

Ik vond bovendien dat ik veel te weinig gefietst had deze week. Niks eigenlijk.

We waren beide lange tijd behoorlijk ziek geweest. Dat sloeg een gat in de conditie. Geen toertochtjes gemaakt.

Dus we arriveerde daar onder bewondering van de prestatie. 

"Sportief hoor, met de fiets…!"

"………"

"Vanavond ook weer terug in het donker terug zo laat?"

"Eh, Ja?"

"Dat je dat durft door het bos. Zie je dan nog wel wat?"

"Waarom niet. We hebben goede sterke lampen op de fiets zitten. Geen probleem."

"Waar je zin in hebt, na zo'n avond nog zo ver te fietsen. Ik had de auto genomen."

"Wij niet. Kippeneindje voor ons."

Uitgepraat…..

Goed, ik vond dus dat ik te weinig gefietst had.

Maandag: Was- en poetsdag thuis.

Dinsdag: Tuindag bij klant in Koudhoorn. Loop afstand.

Woensdag: Met de bakfiets op en neer naar Putten 2x6 km en nog een beetje. Zwerfvuil rapen op dat traject, marktdag, en klusje in het dorp tussen de buien door.

Donderdag: Was het Fiets-naar-je werk-dag. Mijn werk voor die dag was maar 20 meter verderop. Ik heb maar een ommetje van 17,5 km met de mountainbike door het bos gemaakt. Dat uitstapje van bijna 2 uur werd afgestraft door tijdgebrek en moest ik 's avonds goedmaken met overwerk.

Vrijdag had ik nog een stevige klus in Putten en nog wat boodschappen. Maar eerst moest ik surrogaat opa zijn op de school het overbuur meisje. Met de MTB door het bos (ik dacht af te snijden, was wat laat) bijna verdwaalt tot Putten en weer terug naar het schooltje. Na een leuk maar intensief uurtje daar weer terug naar huis. 7 km totaal.

Daarna naar die klus op de bakfiets in het dorp, aansluitend boodschappen en een IJsje halen. 14 km ongeveer.

's Avonds dan de BBQ 2x8 km.

Totaal afgelegd deze week 51,5 km. 

Da's niks.

De (veel) jongere collega's op de BBQ dachten daar anders over.

Volle bewondering voor die sportieve prestatie!

Niet eens de moeite op fietskleren voor aan te trekken vinden wij……..

Vandaag hooibouw in de wei. Straks op sociaal bezoek bij oud-buren/vrienden/stalhouderij 4 km heen, 4 km terug met de rechtop fiets. Ik zou kunnen gaan Questen, dan moet ik 14 km enkele reis omrijden. Ze wonen aan een onverharde weg, dus dat gaat niet lukken.

Morgen slaan we gaten. Helemaal naar Ede voor de Ligfietsopstapdag.

Dan fietsen we in een keer het hele weektotaal aan gort in een paar uur.
Minimaal 2x 30 km.

Gewoon weer een lekker stukje fietsen.

Alles bij elkaar gesprokkeld kom ik uit op zo'n 120 km fietsen deze week.
Dan reken de 10-tallen mini km's met de Bromton lokaal niet mee.

Da's nog steeds niks.

Voor mij dan.

Kras in de lak.

Nee, wees gerust.
Mijn/onze fietsen hebben geen schade.
Ik ben eerder benauwd voor de dreigende grotere schade die er nog aan zit te komen. De schade die er in sommige gevallen al schijnbaar onherstelbaar aanwezig is. Die in onze ziel. 
Huh! Hoe zit dat nu weer?

Deze blog is een wat uitgebreidere reactie op mijn schrijven en ervaring van Marloes in het vorige blog.
De man die uit onschuldige en oprechte belangstelling een poging doet de velomobielkap van Marloes haar fiets te slopen om te kijken hoe de fiets er van binnen uitziet.
Na alle reacties op dat blog van medeliggers, wil ik het toch iets toelichten en een bepaalde kant op sturen.

Ik heb niemand in gedachte van die gereageerd heeft. Ieder zijn mening. Het is mijn persoonlijke overweging en een voorstel. 
Als ik daar gestaan had zou precies ik zo reageren in eerste instantie. Opwellende woede en ergenis.

Wat ik wil duidelijk maken is, denk er eens over na. Die eerst impuls waar we zo makkelijk aan toegeven, heeft dat het gewenste effect voor dat moment? Nauwelijks...
Maar ook wat is het effect ervan voor later? Bedenk dat eens. De verruwing van de maatschappij, de verruwing van de omgang met elkaar. Doen we daar zelf niet  net zo makkelijk aan mee? Onbewust misschien, maar toch. 
Zijn we daar zelf in het klein ook niet een beetje oorzaak van? Ik sluit mijzelf niet uit. Dragen we daar aan bij. In elk geval doen we er weinig tegen om het te voorkomen.

Weegt dat op tegen de ontstane schermutseling over je trotse kostbare eigendom? Heb je die man hiermee overtuigd van jou ongenoegen en laten inzien dat het niet kan wat hij doet? Nee. Slechts uiting van afpaal en afscherm gedrag. MIJN! AFBLIJVEN!
De man weet niet waar je het over hebt en waar je je zo druk om maakt in zijn beleving.
Er heeft geen gesprek plaatsgevonden alleen eenzijdige uiting van emotie.

Ik wil mijn bezit juist delen. Begrip kweken ervoor. Dat ze hem ook leuk vinden en accepteren. Dan is dit niet de manier kennelijk.
Daarvoor moet je investeren als je dat wilt bereiken. (klik)
Op een zaterdagmiddag bij je gepoetste fiets gaan staan. In je gewone kleren. De tijd nemen. Kijk mensen uitnodigend aan. Een groet. Knoop een gesprek aan. Deel een folder uit. Geef een (fiets)snoepje weg, of een bon voor een ijsje bij de lokale IJsboer als iemand echt geïnteresseerd is geweest met een goed gesprek, als teken van vriendschap. Moet je eens zien wat voor een effect dat heeft.
De lokale ijsventer zal dat helemaal niet erg vinden dat jij op een mooie zaterdagmiddag voor zijn zaak gaat staan met die vrolijk gekleurde kindermagneet. Daar zal hij ook wel bij varen.
Durf te delen.

Toch is dat nog een kleine geste met een groot effect op een zeer beperkt publiek. Je kan alleen maar hopen dat het zich spreidt door de massa zoals ook het negatieve beeld zich door de jaren heeft verspreidt dat ligfietsers en velomobielen alternatievelingen en gevaarlijke onaangepaste snelheidsmonsters zijn.
Dat zit helaas vast in de hoofden van mensen die zo'n ding nooit of nauwelijks hebben gezien. Ook de angst voor het onbekende. Dat idee komt ergens vandaan en wordt kennelijk steeds bevestigd. 
Het is een hardnekkig gedachtegoed geworden.
Dat moet eruit. Dat kan omgebogen worden naar een positieve gedachte.
Een klein begin is ook een begin.

Misschien gaan mensen door ons eigen hardnekkig vriendelijk en voorkomend gedrag uiteindelijk denken dat we gewoon aardige mensen zijn, die graag met onze comfortabele fiets onderweg zijn. Gewoon genieten van een stukje fietsen en geen kwaad in de zin hebben.
We willen graag mensen ontmoeten en spreken. Vriendelijk zijn tegen elkaar. En gunnen elkaar ruimte en ieder zijn eigen type fiets. Zonder zieltjes te willen winnen.

Door te gaan schreeuwen, schelden, rukken en trekken aan ieder die aan onze fiets of ons in de weg zit ziet men eerder het negative beeld wat men soms heeft over ons telkens weer bevestigt.
Zeker als we dit ook nog in bloggen, op fora en sociale media onze ergernissen over hen serieus gaan verkondigen. Doe het dan met een kwinkslag of knipoog.
Woorden van een cabaretier overweegt men vrijwillig, die van een politicus moet men vaak opleggen.

Ik weet niet waar jullie voor kiezen, maar ik ben vast begonnen met de positieve aanpak. 
Beter een kras in de lak dan een kras in mijn ziel...

Belangstelling

Nu eens niet mijn ervaring maar die van Marloes.

Zij heeft nu na enig oponthoud dan toch haar velomobielkap ontvangen voor haar QXS.

Dacht ze hem deze zomer ongebruikt op te bergen, komt hij met deze horror lente elke dag al weer van pas. Wie had dat gedacht?

Daar komt nog wat bij.

Ze heeft recent een ongelukkig ongeval gehad met de roets en haar ribben daarbij gekneusd.

Roeien is even erg pijnlijk zo niet onmogelijk.

Nu heb ik haar ook nog aangestoken met keelpijn, koortsigheid en hoestbuien opgedaan tijdens mijn slopende tocht met de Raptoride in weer in wind.
Die hoestbuien verhinderen haar van een goede nachtrust te genieten. Vermoeiend. Bovendien heeft al dat gehoest haar stem ook nog gesloopt. Malheur en ellende stapelen zich op.

Kan het nog erger? Jawel.

Ze besloot op het werk het bijltje erbij neer te gooien. Voor haar werk moet ze veel praten. Dat piept en krast niet zo lekker tegen klanten. Er was vervanging dus op naar huis. 

Ik vond de deur niet op slot en haar op de bank met een dekentje bij thuiskomst van een klus.

Snel een kopje Thee gemaakt. Het rood op haar wangen was niet alleen van de koorts maar ook opwinding van vervelende ervaring met haar QXS.

Ze vertelde me het volgende verhaal:

Op weg naar huis besloot ze nog even iets tegen het hoesten te halen in het dorp.

Fiets in de winkelstraat parkeren voor de deur van de drogist. Was rot weer. Koud en vervelend.

Kap erop, hoe makkelijk. Netjes met vizier dicht en klittenband vast.

Terug van haar boodschap staat een meneer aan de rand van de kap te rukken. Een klittenband was al los.

Ze roept op afstand; "Meneer, wilt U daar mee ophouden!"  De man kijkt even op en begint nu stevig aan het vizier te plukken. 

Marloes beent er op af en roept verontwaardigd: "Meneer houdt u daar mee op. Ik vraag u dringend daarmee op te houden. Het kan kapot hoor!"

De man is onverstoorbaar en reageert nauwelijks. Hij morrelt aldoor rustig verder.

Marloes fietst altijd in haar werkkleding. Het is niet ver en nauwelijks inspannend. Te veel gedoe met omkleden. Ze is dus niet direct herkenbaar als fietsster of eigenaresse van dit voertuig.

Ze begin hem nu toch een beetje te knijpen. De man morrelt steeds maar vrij stevig door aan de kap om hem los te krijgen. Ze heeft de kap net pas een paar dagen.

Een beetje wanhopig door zoveel brutaliteit en onbegrip vraagt ze. "Waarom doet u dit nu meneer? Straks gaat mijn dure kap stuk."

De man zegt doodsimpel. "Ik wil er gewoon even in kijken wat er in zit. Dat mag toch zeker wel?"

Marloes is even enigszins van haar stuk gebracht, maar herneemt zich. "Doet u dat ook met auto's? Maakt u ook auto's open om er even in te kijken wat er inzit?"

De man vindt het maar een rare vraag: "Nee, natuurlijk niet die zitten op slot….."

"Oh," zegt Marloes "Dus als de auto niet op slot zit of het is een open auto is maakt u hem wel open?"

Verbaasde blik....

Dit gesprek had wel even zo door kunnen gaan vermoedelijk. De vrouw van de man kwam er aan en hij moest weer 'volgen'. 

Zonder een woord verder, geen excuus, geen teken van begrip, staakt hij nu eindelijk zijn irritant gemorrel. Hij liet de kap voor wat het was en voegde zich slaafs bij zijn vrouw.

Niets gebeurd. Geen vuiltje aan de lucht.

Dood normaal. Toch?

Die rare grondraket fietsers zijn wel heet geblakerd hoor!

Gewoon belangstelling....

Marloes bleef in verbijstering achter.

Gegroet!

Hoorde ik laats een opmerking van een gewaardeerde Collega ligfietser.

"Hebben jullie dat ook? Die neiging op een bukker een ligger willen groeten?"

Direct daar achteraan voegde hij toe: "Oh, jullie rijden nooit op een bukker/ligger….."

De reactie van ander ligfietsers was onmiddellijk bevestigend. 

Dit gevoel kwam op met elke ander willekeurig vervoersmiddel. Auto, bukken zelfs lopend.

Ik kon daar niet in meegaan. Ik bedoel. Het had niets herkenbaar voor mij.

Waarom zou ik mij inhouden met groeten als ik in een auto rij en een ligfietser bespeur?

Omgekeerd net zo goed. Hoe vaak gebeurd het niet dat ik lekker aan het liggen ben en een enthousiast toeterende auto mij passeert? Bekende of niet? Geen idee.

Wie ben ik die groet niet te beantwoorden? Hand, nee arm hoog in de lucht!

 "Goedendag." Een universeel groet altijd passent en correct.

Deze heeft mijn praktische voorkeur en heb ik mij aangeleerd. Dan hoef ik mij niet te vergewissen welk uur van de dag we leven. 

Groeten is kennelijk ook niet voertuig gebonden.

Ik doe het zowel met een ligger, rechtop- of bakfiets. De laatste vreemd genoeg het meest.

Het ging er dus om of ik vanaf een alternatief vervoersmiddel een ligfietser zou begroeten. Dus zelf niet als ligfietser herkenbaar zou zijn. Wie kan het nu niet waarderen als ligfietser zijnde dat je vriendelijk gegroet wordt door wie of door vanaf wat voor een vervoersmiddel dan ook? Ook al is dat van een niet herkenbare ligger?

Dat is voor mij dus geen vraag. Het antwoord lijkt me duidelijk.

Enige jaren geleden trapte ik mijn rondje naar huis over het fietspad met brede bermen in de duidelijk herkenbare Q66. 

Daar passeerde mij op de hoofdrijbaan een compacte autootje met enige personen erin.

Ik ontwaarde achter de ruit een voor mij bekende ligfietser, niet uit deze buurt maar waarmee ik tochten heb gemaakt.

We leefde beide onmiddellijk op. Ik was echter beperkt in mijn beweging door gebruik van de schuimkap op de fiets. Ik kon dus niet simpelweg mijn hand opsteken. Desondanks trachtte nog enige vingers via het hoofdgat naar buiten te laten bewegen.

Ik zag een hoofd draaien achter dat raam wat van mij af bewoog. Een schijn van een groet beweging met heel zijn lichaam of nee, meer een hunkering.

Ik zag een uitdrukking in zijn ogen groeien van verlangen….zat ik maar daar bij jou op mijn Pionier en niet in dit stuk blik gepakt.

Nu wonen wij vrij landelijk. Ondanks de ruimte om ons heen is de sociale ruimte toch krap.

Begrijp me goed. Dat is wat wij wensen en opzoeken.

Het is gebruikelijk, nee, vereist dat je groet. Een sociale plicht. 

De gemeenschap is niet groot, dus de kans is al snel aanwezig dat ieder die je tegen komt een bekende is. Het kan anders nog een bekende van je worden. Je weet maar nooit. Dus wordt verwacht dat iedereen hier groet. Een vriendelijk blik, glimlach, opgestoken hand of uitgesproken wens.

Het gaat soms zelfs zover dat je groet naar het huis van echte kennissen, vrienden of buren in het voorbijgaan. Ook al zie je niemand in de tuin of achter het raam staan. Je weet maar nooit of ze toevallig naar buiten kijken en jou wel zien.

Kom je langs een huis waar toch nog geen bekende van je woont, maar je ziet wel de gordijnen  bewegen, al is het maar de wind door het open staande raam…..altijd hartelijk de hand opsteken. 

Nee, gekkigheid natuurlijk dat laatste. ;-)

Je kan ook het risico niet lopen een auto te passeren met een bekende er in. Ik heb een blinde plek voor het herkennen van auto's, ook die van bekende, dus groet ik ook nagenoeg elke auto.

Nu ben ik mij bewust dat ik een eenzaam en triest figuur ben.

Dus ook als ik helemaal niemand in mijn buurt zie, alleen een kalme, kwispelende hond op een erf of een paard die opkijkt naar mij van het grazen in de wei, dan groet ik hem toch maar even met een vriendelijk woord, opmerking of handgebaar.

Geeft me even een gevoel bij iemand of iets te horen.

Nieuw bezegeld vriendschap of opnieuw bevestigd.

Een verbondenheid.

Al is het maar een kortstondig moment.

Gegroet!